سفر بخیر

می دونین برای همتون آرزوی سفری خوش داشتیم چه جمعه و چه پیش نوید، اما راستش رو بخواید خیلی ازتون دلخوریم.
راستی یه سوال تا قبل از جمعه ما که نتونسته بودیم ویزا بگریم کجا بودیم یدفه یادتون اومد که دلتون داره برای ما تنگ میشه یا وقتی مرتب با خوانساری جلسه داشتین که حتما باید کلاساتون توی اوتاوا برگزار بشه و اصلا به فکربیست و هفت نفر دیگه نبودید احساس دلتنگی کردید.

راستی برای یه لحظه توی جلسات شبانگاهی که تو منزل یکی از بچه ها داشتید به فکر همین دوستانتون که یهو دم رفتن یادشون افتادین و نزدیک سه هفته کاملا ازشون بیخبر بودید، بودین و این که چرا اینها تا بیست و پنج مهر نباید کلاس داشته باشن؟

آیا واقعا نمی شد برین کارلتون با محیط و فضای دانشگاه آشنا بشید اما با بقیه که اکثریت مطلق بچه ها را تشکیل میدن توی قشم کلاس بیاید؟ راستی وظیفه نماینده چیه؟ اینه که به خاطر منافع شخصیش خودش رو اینقدر به آب و آتش بزنه تا کلاسا توی کارلتون برای سیزده نفر برگزار بشه؟ و بعدش بگه چرا همه فکر میکنن من میخوام ریاست کنم؟ پس بقیه چی میشن خانم شعبانی؟ شما که خدا رو شکر کانادا ندیده نبودید؟ پس ازتون خواهش می کنیم موقع برگشتنتون انتظاری از این بیست و هفت نفر نداشته باشید. خیلی خوش باشین راستی اینجا چیزی لازم ندارین؟ رودر بایستی نکنین یه موقع؟

سفر بخیر