از ماست که بر ماست

آقای قریشی کمی یواشتر، تا اینجای کارهم خیلی گاز دادی برادر. این ادبیات که در نوشته ات بکار برده ای نه در شان توست که ادعا می کنی برای رضای خدا کار کردی نه در شان همکلاسیهای تو که نجیبانه خیلی مسائل را دیدند و سکوت کردند همه همکلاسیهایت خیلی از من و شما فهمیده ترند پس لازم نیست تو چیزی را بخواهی به کسی بفهمانی لطفا وکیل مدافع شخص دیگری هم نباش ، فقط از خودت دفاع کن.س

تو و خانم شعبانی دچار توهم ریاست شده اید برادر. این کاملا از نوشته ات پیدا ست جمله آخری را که خودت نوشته ای بخوان، که ریاست را پیشکش جمع کرده ای ، نه دوست عزیز نمایندگی در جمع ما یعنی فقط سخنگوی جمع بودن همین و بس .س

واقعا متاسفم که تحمل هیچ انتقادی را هم نداریم و اینگونه پاسخ به انتقادات را می دهیم. در ذکر اینکه شما بسیار در فکر استفاده از کلاسها به نحو احسن هستید واین دوره تا چه اندازه برای شما جدی است ذکر همین نکته کافی است که به آمار حضور و غیاب شما در کلاسهای رفتار سازمانی و ام آی اس نگاهی کنیم، همین که بحث تعویض نماینده پیش آمد شما و خانم شعبانی یک در میان غیبت می کردید. واقعا ارزشش را داشت برادر؟ اگر به واقع از عملکردت رضایت داری چرا تن به محک انتخابات ندادی؟

نه آقای قریشی همکلاسیهایت بیش از آنکه فکر می کنی فهمیده اند فقط قدر وقیمت دوستی را بیش از من و شما پاس می دارن

pablo neroda